CKV is een nieuw vak in de bovenbouw (havo en vwo) van het TMO-College, locatie Overvoorde. De leerlingen komen in contact met allerlei vormen van cultuur zoals drama, beeldend, dans, film, muziek, enz. zij maken zelfstandig opdrachten in de klas en bezoeken allerlei culturele activiteiten, de ene keer met begeleiding van een docent en de andere keer zelfstandig. Op de volgende site kunnen leerlingen, die het vak CKV volgen, heel makkelijk opzoeken wat er in Den Haag te doen is. Er is zelfs speciale aandacht voor de links per kunstvorm.De derde klassen zijn woensdag 26 juni onder andere naar het Museum Meermanno geweest. Heb je vragen over deze bladzijde of over het vak CKV dan kan je terecht bij http://www.ckvdenhaag.nl/ Een bezoek aan het toneelstuk "Hoop en Glorie" Daarna gingen ze naar de zaal om het toneelstuk te ondergaan. Ze zaten vooraan en dan zit je bij Stella echt heel dicht bij de toneelspelers. Het toneelbeeld Muziek en geluidseffecten Thematiek en interpretatie Boeiende werking Structuur Recensie
Voor een fotoreportage zie Meermanno-foto's
M.A.P. Bohré, de coördinator CKV van het TMO-College,
mbo@wanadoo.nl
Kijk ook op de afdeling CKV-links van deze site voor nog meer links over verschillende kunstvormen.
Binnenkort is er de mogelijkheid voor onze CKV-leerlingen om op een dinsdagochtend een bezoek te brengen aan een repetitie van het Residentieorkest in Den Haag.
Gekoppeld daaraan gaan ze op de vrijdagavond naar datzelfde concert. Spoedig meer informatie op deze pagina over data en tijden.
Op vrijdag 28 januari 2000 ging een groepje leerlingen uit 4H en 4V met de CKV- docent naar "Hoop en Glorie" van de theatergroep Stella Den Haag. Drie kwartier voordat het toneelstuk begon kregen ze een toelichting bij het stuk van Ilse Warringa, de dramadocent van Stella Den Haag
Na afloop was het even op adem komen en vertellen wat ze ervan vonden. Dat was erg indrukwekkend. Na een dergelijke CKV- activiteit schrijven de leerlingen een verslag. Om u een indruk te geven hoe zij dat doen,is Sheila Ilahibaks gevraagd of haar verslag van het bezoek aan de toneelvoorstelling gebruikt mocht worden.
Hieronder delen uit haar verslag.( haar eigenlijke verslag is drie maal zo uitgebreid, nl. 2000 woorden).
Na het plot, beschrijft ze de volgende aspecten.
Het toneelstuk werd opgevoerd in een donkere ruimte boven in het theater. Als je op de eerste rij zat, zat je bijna op het podium, hoe hoger je zat, hoe meer je naar beneden keek. Om denk ik een beetje een scheiding te maken tussen het podium en het publiek was er in een lange rij op het podium zelf, een rij met allemaal beeldjes en ook heel veel kaarsen, dat gaf een heel warm uiterlijk en ook hadden ze in het begin geen gordijnen of een doek, maar ze hadden gekozen voor een gaasachtig spul, en daar kon je doorheen kijken. Pas toen het toneelstuk begon werd dat weggehaald. (…) In het huis was een heel ijzige sfeer dus de lichtjes waren het tegenovergestelde. De kamer zelf was weer heel koel.
Er werd wel een paar keer gebruik gemaakt van de radio, die in de kamer stond, de radio werd ge-bruikt om de stilte een beetje te vullen. De muziekeffecten (die kwamen van de boxen naast het podium) werden gebruikt voor de overgang van de ene scène naar de andere scène. (…)
Personages
Leentje is een heel open mens, ze praat graag over haar gevoelens en gedachten en hoe zij wil dat de dingen gaan. Sjoerd praat niet zo veel en hij zal niet uit zichzelf zeggen hoe hij over bepaalde dingen denkt.(…) Ik denk wel dat ik wel een idee heb gekregen dat ik ze een beetje ken, qua karakter.
Ik interpreteer deze voorstelling als een verhaal over een moeder, die alles op alles zet om haar zoon te laten trouwen met een heel mooi meisje, daar droomt ze gewoon van (…) Er hebben eigenlijk helemaal geen theatrale middelen een rol bij gespeeld, daar werd ook heel weinig gebruik van gemaakt.
Ik vond dit toneelstuk heel boeiend, omdat ik het knap vond gespeeld en wat ik vooral heel tof vond was het taalgebruik. Ze scholden elkaar heel erg uit, maar niet op een manier zoals de meeste mensen dat doen, nee zij deden het met hele hoge woorden.(…)Deze middelen, dit taalgebruik heeft de regisseur expres gebruikt om het toneelstuk een ander gezicht te geven.
Het toneelstuk werd in chronologische volgorde gepresenteerd.(…) en ook gebeurt het allemaal in een kamer, gewoon steeds dezelfde kamer met dezelfde mensen.
Ik vond het geweldig. Als iemand mij een paar maanden geleden had gezegd dat ik naar een toneel-voorstelling zou gaan, had ik die persoon uitgelachen. Maar wat ik heb gezien, is onvergetelijk. Het verhaal was zo boeiend dat het gewoon altijd in je hoofd zal blijven hangen. Consuela en ik hebben na afloop ook met de spelers gesproken en we hebben verteld dat ze het heel goed hebben gedaan en dat is ook zo. Ik bewonder vooral de hoofdrolspeelster "Leentje", Marije Idema, ze is zo jong en ze was pas van de academie, maar ze speelde haar rol echt heel goed, ze leefde zich helemaal en goed in. Maar ik bewonder ook de andere spelers. Er zaten ook een paar naaktscènes in en daar moet je echt durf voor hebben! Consuela en ik hebben ook heel veel mensen over het toneelstuk verteld, want ze moeten het echt zien, hoe die mensen hun heftige emoties uitleven, hoe ze praten met zo’n bijzonder taalgebruik, het is heel wreed maar dat drukken ze anders uit, hoe op zo’n klein podium zo’n tof toneelstuk kan worden opgevoerd. Iedereen zou het gewoon moeten zien!